Dünya çapında 80 milyon albüm sattılar. 1984-1996 yılları arasında 47 ülkede 2000 konser verdiler ve 30 milyon kişi Bon Jovi'nin sahne performansına tanıklık etti. Standart Bon Jovi albümü kalıplarının biraz dışında seyreden yeni albüm "Crush" raflara çıktı sonunda. Bakalım roçk müzik ortamlarında ne spekülasyonlar dönecek önümüzdeki günlerde?

New Jersey'den çıkan en büyük grup Bon Jovi, her ne kadar beş yıl öncesinin dumur albümü "These Days" ile konsept anlamında başka bir yola sapmış olsa da, her daim 'en mutlu' rock grupları arasında başı çekerek 'yıldızlık' mertebesine erişti. Açıkçası işsizlik oranının diğer tüm Amerikan kentlerinden daha yüksek, okur-yazar oranının ise diğer tüm Amerikan kentlerinden daha düşük olduğunu orada burada okuduğum New Jersey'den çıkan bir gruptan, sosyal fobiler konusunda biraz daha takıntılı davranmasını beklerdim. Hani şu 'all-American' deyiminin kapsama alanı içinde kalan bir gruptan bahsediyoruz ve tamamen Amerikalı oldukları gerçeğini dengelerin merkez noktasına koyarak bir kritik oturtmaya çalışıyoruz. 'En iyi' değil ama 'en büyük' rock ve metal grupları Amerikalılar arasında çıkmıştır. Tabi İngilizler gaflet ve delalet içinde değildirler. Cebi delik çocuklar Hot Dog olayını maziye gömüp artık Tiffany'lerde diyet mönüleri mideye indiren piyasa kaşarlarına dönüşseler bile 'asaletten ve asilikten' taviz vermeyen yanlarını koruduklarını iddia edeceklerdir. Çünkü o büyük Amerikan Rüyası'nı yerle bir etmeye çok yaklaşmışlardır. Şimdi ne yaptıklarına bakmayın.

Bon Jovi üyeleri bireyin yalnızlaşma ve yabancılaşma durumlarını dibine kadar yaşıyor. Son derece mutlu bir albüm olduğunu iddua ettikleri "Crush" kanımca, tıpkı "These Days" örneğinde olduğu gibi, aldığı tepkiler ile Bon Jovi elemanlarını çok şaşırtacak. Bence onlar 'kültür şoku' yaşayan bir ekip. Sokaklarda sürttüler, üniversiteye gitmediler, gece okulunda okudular, Meksikalı göçmen kızlarla çıktılar, Hot Dog ile beslendiler, ucuz bira içtiler, oto hırsızlığı yaptılar, saçlarını uzattılar, ilk dövmelerini birbirlerine kendileri yaptılar vs. vs. Ben, (hani geçen ay Madonna yazısında bahsettiğimiz) büyük mutluluk tablosunu parçalamaktansa, tahrip edici rocker pozlarını bırakıp Amerikan Rüyası'nın en büyük tacirlerinden biri olmayı seçen bu adamları artık hiç yargılamıyorum. Çünkü, öyle bir an gelir ki size sahip çıkacak tek şey olarak kendiniz kalırsınız geriye. O anda da ancak 'it's my lifeeeeee' diye bağırasınız gelir, hepsi bu.

Rock müzik gruplarında davulcular hep geri planda kalır. Ve ben hep merak ederdim Jon Bon Jovi ve nispeten Richie Sambora neon ışıklarının altında bir büyüyü yaşarken David Bryan ve Tico Torres n'apar ne eder diye. Doğrudan bu soruyu sorduğum Tico gayet şık bir şekilde çalımladı beni: "Ne sanıyosun, müzik yapıyorum tabii ki, bahçemle uğraşıp 'Yalan Rüzgarı'nın saatini beklemiyorum!":)

İnsanların sizi özlediğinin farkındasındır herhalde?

Evet, "These Days"in üstünden koskoca beş yıl geçti ve bu beş yıl içerisinde fan'larımızdan arzulu o kadar çok mektup ve mail aldık ki, Bon Jovi'nin dönüşü için herkesin istekli olduğunun farkındaydık.

Peki sana göre tüm dünya yeni bir Bon Jovi albümü için hazır bekliyor mu?

Biz öyle umut ediyoruz.

Bu beş yıl içinde rock müzikte eğilimler değişti gibi geliyor bana. Korn ve Slipknot benzeri grupların yeni trendler olarak belirdiği bir piyasada Bon Jovi adına herhangi bir korkun ya da endişen var mı?

Ne demek istediğini anlıyorum. Korn, Slipknot ya da Backstreet Boys... Bon Jovi tüm dünyada 80 milyon albüm satmış bir grup. Biz hiçbir zaman doğrularımızdan taviz verip trendeleri izlemedik. Adı geçen gruplara hayatta başarılar diliyorum; Bon Jovi trendlerin peşinden gitmez, böyle kaygıları yoktur. Klasik bir sound'umuz var. Neden korkularım ya da endişelerim olsun ki? Üç albüm yaptıktan sonra nereye gideceği bile meçhul olan bir düzine grupla kendi grubumu niye kıyaslayayım ki? Bon Jovi rock müzik tarihinin en kalıcı gruplarından biri oldu.

Peki yüzlerce grubun cirit attığı müzik piyasasında Bon Jovi'nin misyonu nedir?

Bon Jovi'nin misyonu insanları mutlu etmektir. Hayatı yaşarken sıklıkla tökezlersiniz, dünya güllük gülistanlık bir yer değil. Biz mesela konserlerimize gelen insanların sıkıntılarını o bir iki saat içinde atmalarını istiyoruz. Herhangi bir sosyal ya da politik mesajımız yok. Tüm dengelerin insan olma olgusu üzerine kurulu olduğunu düşünüyoruz. Ve bütün insanlar bizim gözümüzde eşit değer taşıyor. Rock'n'Roll ya da dance müziği dinleyen insanlar, hepsinin mutlu olması arzusundayız.

"These Days" yaptığınız en karanlık albüm olarak nitelendiriliyor. Bu albüme bu niteliği veren neydi? Yaşla ilgili bir şey mi? Hala "These Days" günlerindeki gibi karamsar mısınız?

Gençken daha iyimserdik evet. Yıllar geçtikçe bir dolu şeyi tecrübe ediyorsun ve yaşlandıkça topal ördek konumuna düşebileceğin günlerin yakın olduğu hissine kapılıyorsun. Çaptan düşebilirsin, gözden düşebilirsin. Ama "These Days"e hakim olan alaycı ve gerçekçi havanın bizim bu tür iç hesaplaşmalarımızla ilgisi yoktu. Karanlık bir albüm olduğu söylenebilir ama yeni Bon Jovi albümü için böyle bir kıyaslama istersen şunu söyleyebilirim: "These Days"den daha farklı bir albüm oldu çünkü daha farklı bir dönem yaşıyoruz. Albüme iyimser bir hava hakim ve mutlu günler geri geldi diyebiliriz.

Yeni albümle ilgili bir şeyler sormadan önce, size bu aralar en sık sorulan soruya kendim adına cevap almak isterim. Bu beş yıl içinde neler yaptınız?

"These Days"den kazandığımız parayı yedik, ha ha ha. Aslını istersen çok büyük bir promosyon turnesine çıktık ve dünyanın her yerine gittik. Jon "Destination Anywhere", Richie "Undiscovered Soul" albümlerini yaptı, albümlerinin tanıtımı için dünya turnelerine çıktılar. Ben de bol bol resim yaptım ve hayatın keyfini çıkardım.

Peki sen bir solo albüm düşündün mü hiç?

Zaman zaman evet düşündüm, çok istedim. İspanyol Bolero'suna tapaırm. Böyle bir albüm yapmak için bir grupla stüdyoya girdim ve 60 şarkı kaydettik. Sizi sonuçtan sonra haberdar ederim.

Biraz dedikodu gibi olacak ama, Jon ve Richie'nin albümleri için ne düşünüyorsun?

Bence Jon çok iyi bir Jon Bon Jovi albümü yaptı, gerçek bir Jon Bon Jovi albümü. Tamamen kişisel ve bir tek-adam projesi olduğu için aynı zamanda bir rock vokal albümü olarak değerlendirilmeli diye düşünüyorum. Richie'nin albümü ise tamamen bir gitarist albümü. Her ne kadar "Undiscovered Soul"da başka tatlar olsa da Richie'nin kullandığı gitar teknikleri bu albümü virtüoz albümlerine yakın kılıyor.

Bunca yıldan sonra birbirinize karşı ne hissettiğinizi merak ediyorum. Profesyonel adamlar olarak mesela stüdyoda yaşadığınız kavgalar birebir ilişkilerinizi etkiliyor mu?

Biz insanlara birbirimiz takdim ederken 'bu da kardeşim Richie' gibi ifadeler kullanıyoruz. Bir aile olduğumuzu hissediyoruz, dostluğu hiçbir zaman kaybetmedik. Müzik çalışmalarımızın olmadığı zamanlarda bile sık sık bir araya geliriz, dışarıya birlikte çıkarız.

Gelelim yeni albüme. "Slippery When Wet" ile arasındaki ilişki nedir? Sürekli 'Slippery... günlerindeki gibi' şeklinde yorumlar yapıyorsunuz.

Şunu söylemem lazım, daha önce duymadığınız kadar güzel bir albüm oldu. İstek ve heyecanla çaldık. "Slippery When Wet"i yaptıktan sonra gerçekten çok şey değişti, yıllar geçti ve tüm dünyada en çok tanınan rock grubu olduk. İki albüm arasındaki bağlantı diğer albümlere oranla bu ikisine daha büyük heyecanla sarılmış olmamız ve iki albüme hakim olan iyimserlik. Kullandığımız kavramlar, albümü dinlediğinde göreceksin, son derece benzer.

"These Days"i yaparken de kariyerinizin zirvesindeydiniz, her şey yolundaydı ve mutluydunuz. Sanki o dönemde durum daha farklıydı ama şimdi çok çok mutlusunuz da hayatınızın en neşeli albümünü yapmışsınız gibi davranıyorsunuz. Neden?

Firmamız böyle davranırsak iyi promosyon olur dedi de ondan, ha ha ha. Biz "These Days"in de son derece pozitif bir albüm olduğunu düşünüyorduk stüdyodan çıktığımızda. Ama insanlar bunun karamsar bir albüm olduğunu söylediler. Şaşırtıcı ama sizin yaptığınız şeye yüklediğiniz anlamlar bazen insanların o şeye yüklediği anlam karşısında yok olup gidiyor. Sonuçta "Crush" için birileri 'vay be, bu daha karamsar' derse biz de grup olarak bir süre sonra ona inanmaya başlayabiliriz.

Belki beş yıl aradan sonra bir araya geldiğiniz için cidden hayatınızın en mutlu dönemini yaşadınız?

Evet, yeni başlamış veletler kadar heyecanlıydık ve stüdyo ortamı çok eğlenceliydi.

Albümün adı niçin defalarca değiştirildi? "Crush" ismini iyi promosyon olur diye firmanız mı seçti?

1998 yılında demo kayıtlara devam ederken albüm ismi olarak 'Sex Sells'i belirlemiştik ama bu şarkı, daha sonra başka şarkılar eklenince albüm dışında kaldı. Sonra albüme 'One Wild Night' demeyi uygun bulduk ama albüm bu isimle bir konser albümüymüş gibi duruyordu. En sonunda "Crush"da karar kıldık çünkü özellikle Jon'a göre bu isim pek çok insan için pek çok değişik şey ifade ediyor ve insanlar üzerinde yaratmak istediğimiz etki de bu.

Yeni Bon Jovi şarkıları hakkında birkaç detay istesem?

Çok fazla şey söylemek istemiyorum. Ama sanıyorum ki albümü dinlediğinizde ilk olarak yeni bir grupla karşı karşıya olduğunuz hissine kapılacaksınız. Yine de Bon Jovi olduğumuzun bilincinde dinleyeceksiniz albümü. Oldukça değişik şarkılar yazdık. Gerçek bir grup albümü yaptık. Her şeyin yanı sıra, çok geniş orkestrasyon kullandık ve enstrümanlarımızı daha organize edilmiş bir biçimde çaldık. Göreceksiniz, eski Bon Jovi şarkıları tadında ama daha güçlü şarkılarımız var.

"Crush" için büyük bir dönüş albümü diyebilir miyiz?

Bunun bir dönüş olduğunu düşünmekten çok da hoşlanmıyoruz açıkçası. Bu, beş yıl ara verilen ama sürekliliği olan büyük bir projenin şimdilik son ayağı. 2000 yılına girdik ve kendimizi son birkaç yıla oranla daha istekli ve daha taze hissediyoruz. Yapmak istediğimiz şeyler için imkanlarımız genişlemişti, stüdyoya girdik, çaldık, stüdyodan çıktık. Her şey harika gidiyor.

Peki Bon Jovi için Amerikan rock müzik efsanesi diyebilir miyiz?

Bence sakıncası yok ama bizim büyüklüğümüzü yeterince ifade edebiliyor mu emin değilim, ha ha ha. Şaka bir yana, Bon Jovi'yi 'asla sıkılmayacak müzik fan'ları' olarak nitelendirmenizi tercih ederiz.

Röportajın başından beri bir müzik fan'ıyla konuştuğumun farkındaydım zaten, samimiyetin için teşekkür ederim. Peki eklemek istediğin bir şey var mı?

Ben de senin nezdinde insanları ilgisine teşekkür ederim. Her şey eskisinden daha iyi olacak, başka bir şey söylemek istemiyorum.