Police, Solo

	STING

Geçen ay davulcuları yazarken Phil Collins'ten uzunca bahsetmemin en büyük nedeni şarkıcılığı ve şarkı yazarlığıyla tanınan büyük bir ismin nispeten daha az bilinen ama kesinlikle bilinmeyi aris en bir özelliğini vurgulamaktı. Aynısı şimdi de Sting için geçerli. Sting de pop tarihinin en önemli solistlerinden birisi, 'Every Breath You Take'in yazarı, ve –nasıl desem- tantrik seksin dünyadaki sesi olarak şöhret salmış olsa da, kendisi aynı zamanda son yirmi yılın pop bas sound'u üzerinde en büyük etki yapan baş gitaristlerden biridir. Police günlerinde punk, reggae ve rock'u agresif ve kalabalık bas melodileriyle harmanlayan Sting, solo albümlerinde ise daha pasif, daha sessiz bir tarza kaymış gözükmekte. "Müzik sadece nota ardından nota demek değil; müziğin arasındaki sessizlikler de bir o kadar önemli" diyor Sting. John Patitucci gibi bir caz efsanesi bile Sting'in bu felsefesinden etkilendiğini itiraf edip kendisine teşekkür ediyorsa bu iş bitmiştir, değil mi?

The Who

	JOHN ENTWISTLE

Guiness Rekorları'na en gürültülü grup olarak yerleşmiş efsanevi grup The Who'nun içine kapanık, "öküz" lakaplı rahmetli basçısı. Bas camiasında daktilo vuruşu diye tabir edilen tekniğin öncüsü olan John Entwistle, sahnede tanınmaz haller alabilen bir insandır; gitarların parçalandığı ve seyircinin çığrından çıkarıldığı şovların da başrol oyuncusudur. Grubun 'Cousin Kevin', 'My Flea' ve 'Boris The Spider' gibi önemli şarkılarının da yazarı olan Entwistle, yeteneklerini 70'li yıllarda çıkardığı solo albümlerle de müzikseverlerle doğrudan paylaşmıştır. 58 yaşında, rock'n'roll hayatın kokain branşında yaptığı hatayla kalp krizi geçirmiştir ve ölümüyle grubun 2002 Amerika turnesi öncesi müzik dünyasını yasa boğmuştur. Kendisi hayatta olmasa da "My Generation" ve "Quadrophenia" albümlerindeki muhteşem bas mısralarını bırakmıştır bizlere. Canlı performansı "Live in Leeds" albümünde dinlenir ve gitarist Pete Townshend ile girdikleri düello akıllara durgunluk verir.

Primus, Oysterhead

	LES CLAYPOOL

1990 ve 1994 yılları arasında grunge çılgınlığının alevlendiği dönemlerde denedikleri melodilerle önce ünlü, sonra kült olan Primus'un lideri, solisti ve konumuzla yakından alakalı olarak basçısı. Kendisi özellikle funk rutinlerinde ciddi yeniliklere giderek caz ve heavy metal arası enteresan bir tekniğin öncülüğünü yapmıştır ve bas gitarı Primus'un müziğini taşıyan enstrüman haline getirmiştir. Etkilenimlerinde listemizde yer alan Rush'ın Geddy Lee'sinin yanı sıra, tokatlarıyla ünlü Stanley Clarke'ı ön sıralara koyan Claypool, geçen sene Primus'u tekrar birleştirmek için bir çabaya girişti ama ünlü basçının yan projelerinden de nefes alacak zamanı olmuyor. Bas şaheserlerini dinlemek için tavsiyelerimiz Primus'un 'Sailing the Seas of Cheese'i ve davulcu Stewart Copeland'la ölümcül bir ritim ikilisi oluşturduğu Oysterhead'in 'The Grand Pecking Order'ı.

Red Hot Chili Peppers

	FLEA

Rock dünyasının en azılı gruplarından Red Hot Chili Peppers'a cuk oturan, yerinde duramayıp ismi gibi pire misali ordan oraya hoplayan yaşayan bir efsanedir Flea. Binbir türlü teknikle, rock, funk ve punk riflerini şelale gibi döktürmesi bir yana, grubun en önemli şarkı yazarlarındandır. Sahnede bacaklarını açıp boynuna alçak bağladığı Modulus'üyle Red Hot Chili Peppers şovunun belki de en önemli parçası. 90'lı yıllarda eline bası kapıp rock grubuna dahil olan her genç arkadaşımızın süper kahramanı. Dört telin sınırlarının nasıl aşıldığına tanık olmak isteyenlere 'Give It Away', 'Suck My Kiss' ve 'Soul to Squeeze' başta olmak üzere bütün "Blood Sugar Sex Magik" (BSSM) albümü şiddetle tavsiye edilir. Grubun BSSM'den önceki albümlerinde daha agresif, daha sonraki albümlerinde ise şarkıların kompozisyonlarına göre yazılmış daha olgun bas partisyonları görülür. Sonuç itibariyle hangi albüm olursa olsun, Flea dinlemek eşi bulunmaz bir hazza dönüşerek kulaklarımızda şenlik yaratır.

Peter Gabriel, King Crimson

	TONY LEVIN

Peter Gabriel ve King Crimson'ın en favori müzisyenlerimden olmaları ile Tony Levin'in bende çok özel bir yerinin olmasının bir bağı var herhalde. Bu devlerle çalışmasının dışında bir sürü sebebi daha da var Levin'e böylesine kapılmamın. Yıllarca favori davulcum (bkz. Geçen sayı) Bill Bruford ile yıllarca rock müziğin bana göre en yaratıcı iki ikilisiden birini oluşturduğu için de, kel kafası ve Osmanlı bıyıklarıyla "Uncle Tony"miz olduğundan da, enstrümanının sınırlarını zorlamadan edemeyip dört ve beş başlı basların efendisi oldu. İşin sırrı hem Chapman Stick, hem de kendi icadı Funk Fingers'la sadece kendine özgü sesler yaratabilmesinden de. Dünyanın en sevilen ve sayılan basçılarının en önde gideni olan Uncle Tony, özellikle 12 telli stick'ini çaldığı zamanlar, yazdığı inanılmaz düzenlemelerle konserde seyircilere, albümlerde de dinleyicilere "Hade ordan, iki el yetmez bunları çalmaya" dedirtmeye devam etmektedir. Ama kendisini bu kadar sevmemizin en büyük sebebi en arabesk tabiriyle gönül insanı olmasıdır, çaldığı her şarkının sadece akıl değil, duygu miktarını da bir ritim enstrümanıyla böylesine katlayabilmesidir. Peter Gabriel'in "Us"ı ve King Crimson'un "Discipline"indeki Levin performanslarına dikkat!

Yes

	CHRIS SQUIRE

Aynı Tony Levin gibi yıllarca Bill Bruford ile takım olmuş, son derece klas ve orijinal bir basçıdır kendisi. Burada adı geçen babalar arasında da gitarını her daim pena tutarak çalan nadir isimlerdendir. Squire, bas gitarı sadece bir ritim enstrümanı olarak kabul etmemiş ve müziğe şeklini verecek, agresif, melodik stili ve ağır sound'uyla arkasından gelen ve Iron Maiden'ın Steve Harris'ine kadar uzanan yeni bir nesle ilham vermiştir. Yıllardır Rickenbacher markasıyla ismi yan yana yürüyen Chris Squire'in 'Roundabout', 'I've Seen All Good People', 'Yours Is No Disgrace' gibi Yes klasiklerindeki bas harikalarına şapka çıkartmamak imkansızdır. Kendisi aynı zamanda hem grubun önemli şarkı yazarlarından biridir, hem de vokal armonilerinin düzenlemesinden sorumludur. 1975 tarihli LP'si "Fish Out Of Water" bana sorarsanız -Rick Wakeman ve Jon Anderson dahil- bir Yes üyesi tarafından yayınlanmış en başarılı solo albümüdür.

Sly And The Family Stone

	LARRY GRAHAM

Larry Graham ismi belki de müzik dünyasının daha sık hatırlanmayı en çok hak eden müzisyenlerinden birisi. Belki abartı gibi gelecek sizlere fakat bazılarına göre gitarda Eddie Van Halen neyse, bana göre de basta Larry Graham odur. Graham, ya da nam-ı-diğer Mr. Thunderlicks, Sly and the Family Stone ile kaydettiği "Stand!" ve "There's A Riot Goin' On" gibi albümlerdeki performansıyla sadece funk değil her türde müzik yapan onlarca önemli basçının ilham kaynağı olmuştur. Bas gitarda yarattığı "pop-and-slap" devriminin benzerini başkası henüz icat edememiştir. Mr. Thunderlicks'i kendisine örnek alan müzisyenler arasında Prince, Les Claypool, Stanley Clarke, Marcus Miller gibi devler bulunmaktadır. Sly ve ekibinden koptuktan sonra Graham Cenral Station'i kurmuş ama gözden ırak bir hayat sürmeye devam etmiştir. Her ne kadar kendi grubuyla da büyük işler yapmış olsa da ben derim ki siz önce mutlaka "Dance To The Music" ve "Everybody Is A Star"ı dinleyin, sonra da kendi kendinize bir "Haaaa!" çekip bu ismi aklınızın bir köşesinde tutun.

The Beatles

	PAUL MCCARTNEY

Dünya müziğine yepyeni bir kapı açan Beatles devriminin ayaklarından Paul McCartney Kendisi "With The Beatles" albümünde bası resmen rock müzikle tanıştırmıştır. Öyle ki bas gitar ilk defa McCartney'nin ellerinde kötü gitaristin tesellisi imajını terk etmiştir. Nispeten ilkel ve kesik tekniklerle başladığı bas kariyerinde sürekli kendini geliştirerek şu anda da kullanılan birçok temel tekniği kazandırmıştır. Hem grup üyesi olarak Ringo Starr'la daha önce benzeri az görülmüş bir uyum yakalamış hem de yaratıcılığını şarkı yazarı olarak sayılı dehalardan biri olduğunu göstererek kanıtlamıştır. Öncüsü olduğu bas devrimini yakından takip edebileceğiniz albümler "With The Beatles", "Rubber Soul", "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band" ve "Abbey Road". Hala dünyanın en büyük basçılarından biri kabul edilen McCartney, Sting'in en büyük ilham kaynaklarından biridir ve şu anda beş telli basıyla seyrek aralıklarla albüm yapmaya devam etmektedir.

Marvin Gaye, Stevie Wonder, The Supremes

	JAMES JAMERSON

Larry Graham gibi James Jamerson da bu listede ismi fazla tanıdık gelmeyenlerden. Ama onun bu satırlarda yerinin olması için çok geçerli bir sebep var. Büyük usta Jamerson, R&B ve pop müziğin belki de ilk elektro bas dehası. Şimdi diyeceksiniz ki nerden çıktı bu "elektro" lafı birdenbire. Jamerson'un ortaya ilk çıkış yaptığı zamanlar olan 1950'lerin sonlarında basçı dendiğinde akla hala Ron Carter gibi kontrbas ustaları geliyordu. Yanlış anlamayın sakın; James Jamerson dünyaya sadece elektro bas fikrini yaydığı için değil, gerçekten de bas gitarı ile 1959-1972 arası kaydedilen hemen hemen bütün efsane Motown kayıtlarına hayat verdiğinden burada. Kimler mi Jamerson'un listesinde? Marvin Gaye, Stevie Wonder, The Supremes, Smokey Robinson ve daha niceleri. Paul McCartney'in kahramanı olması da az buz bir referans değildir işin doğrusu. Dünyanın gelmiş geçmiş en büyük stüdyo müzisyenlerinden olduğu su götürmez. 1983'te henüz kırklarındayken hayata veda etmiştir.

Rush

	GEDDY LEE

Hiç unutmam... Ben henüz ortaokuldayım, deli gibi her tenefüste ya müzik dinleyen, ya da müzik konuşan bir bacaksız. Bir de lise sondan benim sırtımı devamlı sıvazlayan, müzikten de bayağı anladığını varsaydığım bir ağabey. Ağabey bir gün Rush'ın "Grace Under Pressure" kasetini tutuşturdu elime, dedi ki "Bak kardeşim, bu şarkıcı var ya işte, konserlerinde bir yandan şarkı söylüyor, bir yandan gitar çalıyor, hatta bir yandan da ayaklarıyla synthesizer idare ediyor". Hala bilmem hikayenin burası ne kadar gerçektir ama o gün o ağabeyin kanıma girdiği kocaman bir gerçektir. Ayaklarıyla yaptıklarından ne kadar şüphe etsem de, Geddy Lee'nin elleriyle bas gitara yaptıklarını her zaman hayranlıkla seyrettim o günden beri. Her zaman dünyada eli enstrüman tutan her rock müzisyeninin her üyesine gıptayla baktığı belki de tek grup olan Rush'ın bu efsane basçının alemde enstrümanı namına kazanmadığı bir ödül yoktur. En büyük yeteneği ise böylesine karmaşık bas düzenlemelerinin arkasındaki şarkılardan onlarca hit single çıkarabilmesidir. Sesine alışıp alışamamak ayrı bir tartışma konusudur ama gitaristliği üzerine ahkam kesmek büyük ayıptır.